‘Ik woon in het huis van God’
Al tien jaar woont Laurrainne in Hart van Vathorst. In die tien jaar heeft ze hier een leven opgebouwd vol vriendschappen, vertrouwde gezichten, koffie, gezelligheid, knuffels, haar geliefde hondjes en vooral veel liefde.
‘Ik heb het ontzettend naar mijn zin hier,’ vertelt ze. ‘de bewoners vind ik heel leuk, de groep is heel leuk en ik heb hier veel vrienden.’
Laurrainne is iemand die graag contact maakt. Ze houdt van gezelligheid, van een goed gesprek en natuurlijk van een lekker kopje koffie. Ze kent veel mensen in Hart van Vathorst en andersom kennen veel mensen haar.
Maar wie haar beter leert kennen, ontdekt al snel dat er achter haar vrolijke en spontane karakter ook een bijzonder levensverhaal schuilgaat.
Wat Laurrainne zo bijzonder vindt aan Hart van Vathorst, is dat alles hier met elkaar verbonden is. Ze kan naar de kapsalon, een kop koffie drinken in het restaurant, bij vrienden langsgaan of gezellig op de groep zitten. En als ze behoefte heeft aan rust, kan ze zich terugtrekken op haar eigen kamer. ‘Je hebt hier eigenlijk heel veel vrijheid. Als je even naar buiten wilt, ga je naar buiten. Je woont midden in het centrum, dus je kunt ook even naar het centrum. Er zijn gewoon heel veel mogelijkheden.’ Voor Laurrainne voelt Hart van Vathorst als thuis. Een plek waar ze zichzelf mag zijn en waar mensen haar kennen. ‘Ik zeg altijd: ik woon in het huis van God, want de kerk is ook in mijn huis. Het is hier gewoon heel liefdevol. Iedereen houdt van elkaar. Dat vind ik mooi.’
Haar geloof speelt een belangrijke rol in haar leven. De kerk is onderdeel van de plek waar ze woont, maar ze hoeft er niet altijd letterlijk naartoe. Ook thuis kan ze luisteren en haar geloof beleven. Op dagen dat Laurrainne dagbesteding heeft, begint haar ochtend rond half negen. Voor haar is dat vroeg genoeg. ‘En dan neem ik eerst een bakje koffie op bed.’ Daarna kleedt ze zich aan, ontbijt ze op de groep en gaat ze naar de dagbesteding van Sprank. Daar maakt ze onder andere kaarten, vlaggetjes en sleutelhangers.
Maar niet iedere dag hoeft hetzelfde te zijn. ‘Soms lukt het me gewoon niet. Dan doe ik alleen koffie, lunch ik wat en doe ik weer koffie. Dan is de dag klaar.’ Dat vindt ze juist prettig. Er is geen druk om altijd maar iets te moeten doen. ‘Als ik me niet goed voel, hoef ik niet iets te doen. Ik mag ook op mijn kamer televisie kijken. Maar vaak wil ik dan juist niet alleen zijn. Dan ga ik op de bank zitten.’
Op dinsdag gaat ze graag naar de kapsalon. Haar haar laten wassen, een kop koffie drinken en even gezellig kletsen: voor Laurrainne voelt het als een klein uitje.
En dan is er natuurlijk haar favoriete bezigheid: koken. ‘Op donderdag is het mijn kookdag. Dan mag niemand zich ermee bemoeien,’ zegt ze lachend. ‘Ik doe alles wat ik lekker vind.’ Ze vindt het belangrijk dat het eten lekker is en dat iedereen met plezier aan tafel gaat.
‘Ik vind het belangrijk dat iedereen blij is als hij gaat eten.’ Laurrainne houdt van gezelligheid. Een kop koffie kan haar dag al maken. En het liefst zorgt ze er meteen voor dat iedereen precies krijgt wat hij lekker vindt. ‘Die wil cappuccino, die wil koffie met melk, die wil hem zwart en die wil thee met zo’n laagje water. Iedereen wil weer iets anders. En dat vind ik juist leuk om te doen.’
Ze is graag bezig voor anderen. Als ze een tijdje weg is, merkt de groep dat ook. ‘Ik stuur weleens een fotootje: koffietijd! Dan zeggen ze weleens: “Wij hebben hier geen koffie, want jij bent er niet.”’ Ze lacht erom, maar het zegt veel over haar plek binnen de groep. Laurrainne is iemand die graag iets voor anderen betekent.
Een van de mooiste dingen aan Hart van Vathorst vindt Laurrainne de vriendschappen die ze hier heeft opgebouwd. Peter en Ciska zijn goede vrienden van haar. Met hen kan ze lachen, koffiedrinken, maar ook praten wanneer het even moeilijk is. ‘Het mooie is dat je elkaar begrijpt. Je hebt mensen waar je even naartoe kunt als het moeilijk is.’ Ook met Tamara heeft ze veel contact. En met haar begeleiders heeft ze een bijzondere band. Sommige begeleiders kent ze al bijna net zo lang als ze hier woont. ‘Ik heb heel veel begeleiders waar ik echt heel goed mee kan.’ Haar vriendenkring is groot. Bij de dagbesteding heeft ze vrienden, Mariëlle van de kapsalon is een heel goede vriendin, op groep Blauw kent ze veel mensen en ook op andere plekken in het gebouw heeft ze contacten. ‘Eigenlijk zijn ze daar allemaal mijn vriend.’
Dat is misschien wel een van de grootste rijkdommen die Laurrainne hier heeft gevonden: mensen bij wie ze gewoon even binnen kan lopen.
Naast haar leven in Hart van Vathorst is haar familie ontzettend belangrijk voor haar. Laurrainne heeft een zus, een broer en een schoonzus. Haar zus heet Romeny en haar broer Rohan. Ook haar schoonzus Lisa hoort helemaal bij de familie. Maar familie is voor Laurrainne niet alleen een kwestie van bloed. Ze vertelt met een glimlach over haar bonuszus. Dat was oorspronkelijk een vriendin van haar zus, maar in de loop van de tijd is ze gewoon familie geworden. ‘Dat is gewoon een bonuszus geworden.’ En die bonuszus heeft een dochtertje: Olivia. ‘Olivia is mijn nichtje. Ik ben echt een trotse tante.’ Als ze over haar familie vertelt, merk je hoeveel waarde ze hecht aan de mensen om haar heen. Ze vindt het heerlijk om samen te zijn en mooie herinneringen te maken.
Ook haar opa’s en oma’s zijn belangrijk voor haar. Ze heeft het geluk dat ze ze alle vier nog heeft. ‘Dat is wel een luxe,’ zegt ze dankbaar.
Ook houdt ze veel van haar ooms en tantes, en tante Gerina die regelmatig op bezoek komt. Familie is voor Laurrainne een belangrijke basis. De mensen van wie ze houdt, neemt ze mee in haar dagelijks leven, ook als ze niet allemaal letterlijk bij haar in de buurt zijn. Een van de belangrijkste personen in Laurrainne’s leven is haar moeder. Ze hebben een hechte band en Laurrainne belt haar bijna iedere avond. Dat haar moeder zo belangrijk voor haar is, zie je zelfs terug in haar knuffels. Haar grote bruine beer heeft ze van haar moeder gekregen en naar haar moeder vernoemd.
‘Mijn moeder heet Hilletje Evelien Anna. Mijn beer is naar haar vernoemd. Ik noem haar Hillyanne.’ De beer is zwaar en daardoor heerlijk om vast te houden. Op de foto van Laurrainne zie je haar prachtige beer. Daarnaast heeft ze een uitgebreide en prachtige garderobe.
‘Hillyanne is echt mijn troostknuffel.’ Zo heeft Laurrainne haar moeder op een bijzondere manier altijd een beetje bij zich.
Wie Laurrainne kent, weet dat haar hondjes ook een heel belangrijke plek in haar leven hebben. Beer en Babe, twee chihuahua’s, komen iedere week een nachtje bij haar logeren. ‘De hondjes maken me echt heel blij. Het zijn mijn troosters.’ Wanneer ze zich wat minder voelt, helpen de hondjes haar om naar buiten te gaan. ‘Soms blijven ze wat langer, bijvoorbeeld tot dinsdag, omdat ik het dan even moeilijk heb. Dan heb ik een reden om eruit te gaan en een rondje te lopen. Zij slepen me er heel goed doorheen.’ Naast haar hondjes zijn ook haar knuffels ontzettend belangrijk voor Laurrainne. Haar kamer staat er vol mee. Sommige knuffels zijn vooral mooi om naar te kijken, andere hebben een bijzondere betekenis. Haar grote beer is daar een mooi voorbeeld van. Door het gewicht van de beer voelt het alsof ze echt iets stevigs kan vasthouden. Haar kamer is dan ook een echte plek van rust. Een plek waar haar favoriete knuffels staan, waar ze televisie kan kijken en waar ze zich kan terugtrekken wanneer ze daar behoefte aan heeft.
Wanneer haar wordt gevraagd waar ze het meest trots op is, hoeft ze niet lang na te denken. ‘Waar ik gekomen ben. Waar ik nu sta en hoe goed het eigenlijk gaat.’ Laurrainne heeft vroeger ook paardgereden en gebreid, maar dat lukt niet meer zoals vroeger. Toch heeft ze genoeg dingen waar ze plezier uit haalt. Ze wandelt graag met haar hondjes, maakt rondjes op haar scootmobiel, kijkt graag in winkeltjes en natuurlijk kookt ze graag.
En soms verrast ze zichzelf. Tijdens een muziekfeest in Hart van Vathorst zong ze zelfs een Spaans liedje. ‘Ik denk niet dat ik alle woordjes helemaal goed heb gedaan,’ zegt ze lachend. ‘Maar wat ik ervan verstond, heb ik gezongen.’ Ze kan er zelf om lachen. Het hoeft niet perfect te zijn om leuk te zijn.
In tien jaar tijd heeft Laurrainne heel wat herinneringen verzameld. Feestjes, muziekavonden, uitstapjes en natuurlijk de activiteiten die in Hart van Vathorst worden georganiseerd. De muziekfeesten vindt ze erg leuk. Ook de Kerstlichtjestocht is een mooie herinnering. Maar misschien zijn de mensen zelf wel haar mooiste herinnering. ‘Ik heb heel veel begeleiders waar ik heel veel van hou. Dat is ook een mooie herinnering.’
Dat zegt eigenlijk alles over wat Hart van Vathorst voor haar betekent: niet alleen een gebouw, maar een plek waar mensen voor elkaar zorgen.
Als Laurrainne Hart van Vathorst een cijfer mag geven, twijfelt ze geen moment. ‘Gewoon een dikke 10.’ Waarom? ‘Omdat er liefde is voor de bewoners. Ook in het restaurant, ook bij de begeleiding. Je merkt dat mensen van je houden en naar je vragen.’ En misschien is dat wel de kern van haar verhaal. Laurrainne heeft moeilijke jaren gekend. Ze weet hoe het voelt wanneer het donker wordt en wanneer het moeilijk is om vooruit te kijken. Maar ze heeft ook ontdekt hoeveel kracht er kan zitten in een veilige plek, in mensen die je begrijpen en in de kleine dingen die je iedere dag opnieuw een reden geven om op te staan. Ze heeft hier vrienden gevonden. Een plek die als thuis voelt. Een familie die belangrijk voor haar is. En een omgeving waarin ze zichzelf mag zijn. ‘Ik ben heel trots op waar ik nu sta.’